WingTsun Geschiedenis


Geachte lezer,
dit is een 'beta-release' van een vertaling betreffende de geschiedenis.
Het is dus best mogelijk, dat er nog wat 'bugs' (spel- en taalfouten) aanwezig zijn.
Ik hoop echter dat hierdoor het lees-plezier niet al te veel afneemt,
Frank Schäfer Sifu


De [WTC]-legende
De vernietiging van het Shaolin-klooster

Meer dan 260 jaar geleden, tijdens de Yung-Cheng regering (Ching-Dynastie 1723 - 1736), zou het Shaolin-klooster (Siu Lam) door soldaten van de Manchu-regering zijn platgebrand.

Dit was de basis voor twee legenden die door verschillende groepen mensen word verteld.
De ene versie is gebaseerd op berichten van de geheimbonden, de triades:

Hoge ambtenaren van de Manchu-regering leidden de belegering van het klooster, eerst zonder sukses.
Ze kregen echter hulp van een verrader uit het klooster die om wraak te nemen op de kloostergemeente het van binnen uit in brandt zette omdat ze hem hadden afgewezen.
Vijf monniken (five elders) zouden hebben kunnen vluchten. Deze hielden zich verstopt en wilden de Ching-Dynastie hierom ten val te brengen.
De andere versie word door het vechtkunst milieu in Zuid-China verteld:

Volgens deze legende is alles anders gebeurd. Alleen de brand in het Shaolin-klooster wordt ook hier aangehaald. Volgens deze versie zijn er meer dan vijf monniken ontsnapt en hebben ze ook andere namen.

Het verhaal hieronder is natuurlijk gebaseerd op de versie uit het Zuid-Chinese vechtkunst milieu. Of het nu inderdaad zo gebeurd is of niet weet niemand. Toch geloof ik dat U graag de legende van het ontstaan van WingTsun zou willen kennen.


Het ontstaan van een nieuwe vechtkunst!

Door de brand kwamen de meeste monniken die zich met vechtkunst bezig hielden om het leven. Toch ontsnapten er enkele, hierbij waren de zogenaamde 'vijf ouderen', de leiders van de vijf Shaolin stijlen.

Hierbij hoorde o.a. de boeddhistische meesteres Ng Mui. De 'ouderen' gingen uit elkaar en verspreid door het hele land hielden ze zich schuil. De boeddhistische non en Kung Fu-meesteres Ng Mui was de enige vrouw in het Shaolin-klooster en de oudste van de 'vijf ouderen'.

Na de vernietiging van het Shaolin-klooster trok zij door het land, vast besloten zich nooit meer met wereldse dingen bezig te houden. Uiteindelijk verbleef ze in de 'Witte-Kraanvogel' Tempel. Hier kon zij zich ongestoord met de vechtkunst en Zen bezig houden.

Ng Mui kon, net als de andere 'ouderen' het verraad en de brand niet vergeten. Wat haar bezig bleef houden was: Hoe moesten ze zich in de toekomst verdedigen tegen de in Shaolin-Kung-Fu goed opgeleide verraders en Manchus?

Nog was ze zelf in staat zich te verdedigen maar ze was er bang voor in de toekomst te oud te zijn om de kracht van de jongeren te weerstaan. Ze zag maar een mogelijkheid: Een nieuw vechtsysteem ontwikkelen.
Maar wat voor systeem zou dat moeten zijn? En hoe kon ze dat ontwikkelen?

De gelegenheid kwam toen ze getuige werd van een gevecht tussen een vos en een grote wilde kraanvogel.

De vos cirkelde om de kraanvogel heen om een dodelijke aanval tegen de onbeschutte zijkant van de vogel te kunnen doen. De kraanvogel bleef in het midden van de cirkel en draaide steeds zo, dat haar borst altijd in richting van de vos bleef. ledere keer als de vos de kraanvogel te dicht naderde en haar bijvoorbeeld met een poot wilde aanvallen, weerde ze de poot met een vleugel af en deed gelijktijdig een aanval met haar snavel. De listige vos verliet zich op de snelheid van zijn poten. Ng Mui observeerde geheel geïnteresseerd het gevecht - wat zeer lang duurde - .
Dit gevecht gaf Ng Mui de uiteindelijke inspiratie om een nieuw vechtsysteem te ontwikkelen.

De volledig andere technieken...

Ng Mui nam alleen het concept van de dieren over. Ze werkte lang aan de techniek om hem op het menselijk lichaam aan te passen.

Volgens Ng Mui was het Shaolin-Kung-Fu met zijn vastgelegde (dode) bewegingen veel te traag, te statisch en slecht toepasbaar.

In haar eigen nieuwe systeem waren de bewegingen heel eenvoudig. De gebruikelijke 10 Kung-Fu-vormen, die qua bewegingsafloop niet veel verschilden, boden saaie oefenstof. Ng Mui had maar 3 boks-vormen en een houten pop vorm nodig.

Ook bestond het Shaolin-Kung-Fu uit een groot aantal bewegingen, die er heel indrukwekkend uitzagen maar in de praktijk slecht te gebruiken waren. Het nieuwe systeem van Ng Mui was niet voor demonstraties bestemd omdat er niet één beweging bij was die er alleen maar goed uit zag. Alles was zo nuchter en eenvoudig mogelijk bedacht.

Een ander verschil tussen het Shaolin-Kung-Fu en Ng Mui's nieuwe systeem ligt in het aspect kracht.
Geen jaren lange oefening voordat de eerste bewegingen gedaan mogen worden maar vechten met systeem en niet met kracht. Het ging er haar om listig tegenover de tegenstander te zijn, om op zijn (re)acties 'op maat' te reageren.

Hiervoor moest het nieuwe systeem handtechnieken hebben die aangepast konden worden, een flexibele stand en vrije, snelle passen.

De gebruikelijke naar voren gebogen stand werd bij Ng Mui de WT-Back-Stance (het gewicht rust op het achterste been). Zonder zichtbare gewichtsverplaatsing kon de tegenstander geattaqueerd en verrast worden.


De mooie Yim Wing Tsun

Het meisje Yim Wing Tsun leefde sinds de dood van haar moeder met haar vader alleen. Haar knappe uiterlijk en haar vriendelijke aard werden ook de oorzaak van haar probleem.
In het dorp was er een vervelende ruziezoeker. Niemand kon er iets tegen doen, de dorpsbewoners hadden niets tegen hem in de hand. Hij wilde per se met Yim Wing Tsun trouwen. Hij bedreigde haar met geweld als ze dit niet zou doen. Zij zelf was te zwak zich te verdedigen en haar vader te oud.

Ng Mui kwam Wing Tsun op de markt waar zij spullen van Wing Tsun kocht vaker tegen. Ng Mui merkte dat haar iets bedrukte.
Ze besloot Wing Tsun te helpen, maar zelf tegen de ruziezoeker te vechten zou niet 'fair' zijn geweest en ze wilde ook niet herkent worden.


Ng Mui leerde het meisje drie jaar lang de nieuwe vechtkunst. Na de opleiding ging Wing Tsun weer terug naar haar vader.

In het dal aangekomen wachtte de ruziezoeker haar op. Dit keer liep Wing Tsun niet weg en hij verheugde zich al op het schijnbaar eenvoudig te winnen gevecht. Maar Wing Tsun sloeg hem zo hard neer, dat hij hulpeloos bleef liggen en hij had er nooit meer zin in haar lastig te vallen.

Ng Mui begon zich in het klooster te vervelden en wilde verder door het land trekken.
Ze wees Yim Wing Tsun op de regels van het Shaolin: Een waardige leerling te vinden om de vechtkunst door te geven.
Dan ging Ng Mui op wanderschap, om verder de 'rebellen' (pro Ming) te ondersteunen.


Hoe werd de nieuwe vechtkunst doorgegeven?

Wing Tsun trouwde met Leung Bok Chau. In 'gevechten' met hem bleef zij steeds de winnaar. Leung Bok Chau erkende, dat hij een meesteres in de vechtkunst had getrouwd en wilde deze vechtkunst graag leren. Ter eren van Wing Tsun gaf hij het later de naam .

Van Leung Bok Chau ging het systeem dan via Leung Lan Kwai, een kruiden- en bottenarts verder.
Leung Lan Kwai wilde de kennis niet publiek maken. Niet eens zijn familie en vrienden wisten dat hij Kung Fu meester was. Op een dag gaf hij zijn geheim prijs.
Hij joeg een groep vechters op de vlucht die gezamenlijk één persoon aanvielen. Als hij dit niet zou hebben gedaan, zou het waarschijnlijk niet bekent zijn geworden.

Leung Lan Kwai gaf het systeem door aan Wong Wah Bo een acteur (hierbij werd trouwens de 'Longpole' in het geïmplementeerd). Wong Wah Bo leerde de stijl aan Leung Yee Tei, de 'pontman'.
Leung Yee Tei gaf de kunst dan weer door aan Leung Jan, een bekende arts in Fatshan, Zuid-China.
In zijn vrije tijd leerde Leung Jan het Wing Tsun Kuen en door zijn kunnen kreeg hij de naam Kung-Fu-Koning van het .

Dr. Leung Jan had het financieel niet nodig lessen te geven. Hij deed dit om trainingspartners te hebben en het systeem verder te kunnen ontwikkelen. Zijn zonen en later de geldwisselaar Chan Wah Shun gaf hij wel les.

Chan Wah Shun was een eenvoudige man die op de markt veel met het lage milieu te maken had. Hij moest zijn kunnen vaak bewijzen.
Chan Wah Shun was al boven de 70 toen hij van een rijke koopman de familietempel van de Yip-clan als lesruimte huurde. Hier gaf hij les aan zijn zestiende leerling, de toen 13 jaar oude Yip-Man. Na de dood van Wah de geldwisselaar was Yip Man degene die het bekent maakte.

Yip Man was de laatste grote meester van het die door iedereen als opperhoofd werd erkend.


YIP MAN

Yip Man, het opperhoofd van de -stijl, was niet alleen onder zijn volgelingen, maar ook in de hele Kung-Fu-wereld een Grootmeester. Yip Man hield weinig van ijdelheid, rijkdom en roem interesseerden hem niet. Wie Yip Man mocht leren kennen voelde zich bij hem direct op zijn gemak. Zijn hartelijkheid, eerlijkheid en vriendelijkheid waren overduidelijk. Men kon hem inderdaad gentleman en geleerde noemen

Yip Man stamde uit een vooraanstaande rijke familie die grote eigendommen bezat. Hij hoefde zijn handen niet vuil te maken. Het was voor iedereen een verrassing, dat hij al jong een grote liefde voor de vechtkunst ontwikkelde. Het was en is in China niet gebruikelijk, dat Kung-Fu in het hogere milieu als hobby beoefend werd. De meeste leraren waren kelner of kok die de theorie niet begrepen en ook niet aan hun leerlingen konden doorgeven.

Yip Man was een gelukkige uitzondering.
Met 13 kreeg hij les van Chan Wah Shun (Wah de geldwisselaar) die lesruimte bij de familie van Yip Man had gehuurd. Wah had weinig leerlingen omdat het lesgeld erg hoog was. Voor Yip Man als zoon van de verhuurder was het eenvoudig om in contact te komen met Wah. De techniek van Wah vond Yip Man zo interessant, dat hij besloot Wing Tsun van Wah te leren.

Yip Man kwam op een dag met het lesgeld
van 3 zilveren taël aanzetten en vroeg of Wah hem wilde opnemen in zijn school. Wah vertrouwde het niet en vroeg zich af waar de jongen zo veel geld vandaan had. Het bleek dat Yip Man zijn spaarpot hiervoor had geplunderd. Eigenlijk hield Wah Yip Man voor een te zwakke jonge gentleman om de vechtkunst te leren.

Maar met behulp van zijn intelligentie en zijn oudere Kung-Fu broers leerde hij veel zodat de vooroordelen van Wah uiteindelijk vervlogen en hij Yip Man les gaf.
Wah stierf toen Yip Man 16 was. In hetzelfde jaar ging Yip Man naar Hongkong om aan het St. Stefens College te studeren.
Geluk of pech?

Er gebeurde in de studententijd van Yip Man iets dat hij nooit zou vergeten. Hij verloor teleurgesteld een gevecht. Maar door het verliezen van het gevecht kon hij de top van zijn Kun-Fu carrière bereiken.

Hoewel hij klein was had Yip Man al vaak gewonnen bij gevechten met Europese medestudenten. Later gaf hij toe, dat hij destijds arrogant en zelfverzekerd was.

Op een dag sprak een kameraad hem aan en vroeg: "In ons bedrijf is een Kung-Fung man van boven de 50, hij is een vriend van mijn vader. Zou je het durven, met hem een paar bewegingen te doen?"

Zelfverzekerd zei Yip Man ja. Op de afgesproken plaats werd hij voorgesteld aan heer Leung. "Jij bent dus een leerling van de eervolle meester Chan Wah Shun. Je bent nog jong. Wat heb je van jouw Si-Fu geleerd? Ben je al met de Chum-Kiu-vorm klaar?" Yip Man luisterde niet maar wilde eindelijk vechten. De oudere man zei hem, dat hij hem overal mocht proberen te raken, hij zou alleen maar verdedigen. Yip Man werd alleen nog woedender. De oudere man weerde zelfs de hardste aanvallen makkelijk af en Yip Man belandde steeds op de grond.

Later merkte Yip Man dat de oudere man Leung Bik was, de jongste zoon van grootmeester Leung Jan, de Si-Fu (vader leraar) van Chan Wah Shun (Wah de geldwisselaar). Dit betekende dat Yip Man Leung Bik eigenlijk met oom (Si-Suk) moest aanspreken.
Yip Man, die geen Si-Fu meer had leerde alle geheimen van Leung Bik. Op 24jarige leeftijd keerde Yip Man als ware meester in Fatshan terug.
Terug in Fatshan

In Fatshan stelde Yip Man verontrust vast, dat hij veel beter was geworden dan zijn oudere collega's. Hij had van Leung Bik een zachte stijl geleerd die hij en zijn collega's van Wah niet hadden geleerd.
Yip Man schepte nooit op met zijn kunnen. Toch bestaan er interessante ooggetuigen verhalen over hem die - misschien niet zonder overdrijven - nog steeds worden verteld.

Hij wilde geen les geven

Zo werd Yip Man in de laatste 10 jaar als Fatshans grootste vechter beroemd. Maar hij had geen interesse zijn kunnen door te geven en les te geven. Hij lette altijd op het verbod van de oprichter, niet openbaar te maken. Daarom gaf hij nog niet eens zijn zonen les. Voor hem was WingTsun een dodelijke methode binnen de vechtstijlen.

Na de 2e wereldoorlog was het land van de familie van Yip Man onbruikbaar en Yip Man ging met zijn familie naar Hongkong. Zijn respect, eigenzinnigheid en het feit dat hij uit een rijke familie stamde, maakten het voor hem moeilijk een baan te vinden. Daarom moest hij tevreden zijn met een sober bestaan.

In 1949 bood een vriend van hem, Lee Man, hem een baan aan als Kung-Fu-leraar bij de vakbond van de Honkonger restaurant werkers. Na veel gepraat en overtuigingskracht nam Yip Man de baan aan.

In het begin waren de arbeiders niet bijzonder geïnteresseerd, het had geen attractieve figuren en was niet mooi om te zien. Na 2 jaar ging Yip Man hier weg en opende zijn eigen school. Een paar koks en kelners kwamen naar de lessen. Ook de Honkonger politie erkende de praktische waarde van en al gauw kwamen steeds meer studenten naar zijn school.
Terug in het privé leven

Als laatste maatregel om vooruit te helpen richtte Yip Man in 1967 met behulp van zijn leerlingen de "Hong Kong Ving Tsun Athletic Association" op.

Twee jaar later in 1969 stuurde de Association een team van vechters naar de "First South East Asia Kung-Fu Tournament" in Singapore. Het team had niet veel succes, daarom opende Yip Man meer klassen en het lesgeld werd goedkoper. Hierdoor was het geen privilege meer voor rijken maar iedereen kon het leren.
WingTsun werd bekend.

In mei 1970 toen overal de lessen goed liepen, trok Yip Man zich terug uit het lesgeven. Hij gaf zijn school over aan zijn lievelings leerling Leung Ting en wilde de rest van zijn leven teruggetrokken en rustig leven.

Tussen 1970 en 1971 werd Bruce Lee, een van Yip Man's leerlingen een beroemde filmster. Hoewel Lee als oprichter van zijn eigen stijl beroemd werd, wist toch iedereen dat hij eigenlijk een leerling van Yip Man was. Yip Man deed hier nooit trots over, als men hem erop aansprak lachte hij alleen maar.

In 1972 stelde een arts vast, dat Yip Man strottenhoofd kanker had. Hij bleef naar het theehuis gaan om met leerlingen te dineren en te praten.

Op 2 december1972 stierf Yip Man, Grootmeester van het .

Hij gaf ons een geniaal vechtsysteem en een aantal fascinerende anekdoten.

(Maar dat zijn verhalen, die ik misschien bij gelegenheid een andere keer 'vertel'. SFS)


Leung Ting zoals ik hem ken (Yung Sing Yip)

Ik heb Leung Ting leren kennen als een vrije denker, een romantisch en energiek persoon die omvangrijk handelt en denkt. Als hij lachend verteld, dat hij de volgende dag op de Noordpool les zal geven geloofd niemand hem tot ze een kaartje uit het land van de Eskimo's te zien krijgen. Zijn denken is niet bekrompen, hij probeert problemen altijd snel en elegant op te lossen.

Waarom heeft Sifu Leung Ting zo veel tevreden aanhangers op de hele wereld? Dit is het geheim van zijn succes: "Als je je leerlingen verantwoord en zo goed mogelijk les geeft, zullen ze altijd dankbaar en tevreden zijn." Sifu Leung Ting let op goed gedrag, de instelling en moraal van zijn leerlingen. Daarom wordt niet iedereen opgenomen in zijn scholen of moet de school weer verlaten als hij zich niet aan de regels houdt.
De ambitieuze jongen
Leung Tings verleden is net zo kleurrijk als zijn heden. Als kind kon hij nooit stilzitten en hij was al gauw als onruststoker bekent. Bij de leraren was hij niet populair: "Een paar vonden het grappig me te pesten en als ik verloor werd ik door de leraar ook nog gestraft".
Deze - volgens hem - onrechtvaardige straffen deden bij hem de wens ontstaan de kunst van het vechten te leren. De helden uit veel Kung-Fu films werden zijn voorbeelden. Met 13 jaar kreeg hij de kans van een Kung-Fu-meester les te krijgen.

Leung Ting had twee ooms die in Wing Tsun Kung Fu les hadden. Leung Ting's vader wilde niet dat de 'ondeugende Ting' ook nog les in het vechten zou krijgen. Uiteindelijk met hulp van een van de ooms en zijn moeder mocht hij van zijn vader les nemen. Hij werd naar de school van Leung Sheung, de oudste meester leerling van Yip Man gestuurd.

Iedere dag 6 jaar lang leerde hij Kung-Fu. In het eerste jaar aan het Baptist College had Leung Ting veel vrije tijd. Een jongere Kung-Fu broer opperde, tegen contante betaling Kung-Fu les aan de studenten te geven. Binnen de korstte keren had hij veel leerlingen en hij was trots op zijn 'school' op het dak van het huis van Leung Ting's vader.
Yip Mans 'closed-door student'

Yip Man had in het ziekenhuis gelegen en toen hij weer thuis was besloot hij de leiding van zijn scholen op te geven. Volgens de Chinese traditie had hij 'zijn deuren al gesloten' toen hij de jonge Leung Ting leerde kennen. Yip Man vond Leung Ting direct sympatiek en was tenslotte bereid hem als laatste 'closed door' student aan te nemen en hem in privéles de hoogste technieken te leren.

De eerste Wing Tsun klas aan een Honkonger College

In de winter van 1968 startte Leung Ting een klas aan het Baptist College - de eerste klas voor Chinese vechtkunst aan een College in Hongkong. Destijds was vechtkunst in slecht aanzien en iets voor het lagere milieu.

Om leerlingen te interesseren hield Leung Ting demonstraties en van de aanwezige toeschouwers werden meer dan 60 leerlingen van hem. Het jaar daarop waren dat er al 120.

In december1969 organiseerde Leung Ting op het College terrein een 'Wing Tsun Kung Fu Show & Tournament'. Ten eerste was dit de eerste openbare Wing Tsun opvoering sinds Yip Man het - systeem in Hongkong had geïntroduceerd. Ten tweede lieten de deelnemers - allemaal leerlingen van Leung Ting - zien dat ze een goed technisch niveau hadden. Ten derde was het eenmalig omdat grootmeester Yip Man voor de eerste en enigste keer bij een Kung Fu Show van een van zijn leerlingen aanwezig was.

Kort hierna werd Leung Ting tot cheftrainer van de Kung Fu klas der 'Ving Tsun Athletic Association' benoemd en Yip Man kon zich terug trekken.

Van 1970 tot 1971 deed Leung Ting er alles aan het Wing Tsun overal bekent te maken. Hij verzorgde demonstraties, TV optredens gaf radio- en kranteninterviews en stuurde zijn leerlingen naar alle mogelijke wedstrijden.

Door al deze populariteit ontstond ook jaloezie en misverstand. Om verdere problemen te verhinderen concentreerde Leung Ting zich op alleen nog zijn eigen school en begon zijn eigen lessysteem te schrijven Wing Tsun - WT.

En alweer had Leung Ting een historisch idee: De oprichting van de eerste klas alleen voor meisjes!

In Juli 1973 werd het Wing Tsun Leung Ting Matial Art Association officieel geregistreerd. Toen steeds meer hooggegradueerde leerlingen zich ook in het buitenland vestigingen openden werd deze titel in 1975 veranderd in International Wing Tsun Leung Ting Martial Art Association.

In 1974 vroegen een paar leerlingen die in het buitenland les gaven om een soort graderingsysteem.
Hoewel Leung Ting hier veel kritiek over kreeg ontwikkelde hij dit. De ontwikkeling heeft laten zien, dat dit een juiste stap was. WingTsun maakte Leung Ting niet alleen tot een vermogend man maar hij werd ook overal op de wereld bekent.

Overal in de wereld bestaan verschillende politieke meningen, verschillende rassen en talen, in de WingTsun scholen bestaan overal dezelfde regels. In iedere WT-school hangt een grote foto van Yip Man, links ernaast een foto van Leung Ting, rechts ernaast is plaats voor een foto van de eigen leraar. Volgens oude Chinese traditie buigt men eerst voor de foto's van grootmeester Yip Man en Leung Ting voordat men zijn eigen meester, leraar of opleider groet.


Keith R. Kernspecht
De WT vader in Europa

Keith R. Kernspecht werd 1945 geboren. Hij kwam later bij de politie in dienst, zegde op en ging naar het avondgymnasium. Hij studeerde moderne talen, Latijn, Grieks, filosofie en rechten. Werkte als vertaler en was acht jaar leraar aan een school voor economie. Verdere leservaring ook met volwassenen verzamelde hij aan de avondschool van het gevangeniswezen en bij de NATO.

Tegen het einde van de jaren 50 leerde Keith Kernspecht op de universiteit verschillende westerse en oosterse vechtstijlen kennen en korte tijd werkte hij zelfs als beroeps worstelaar. Hij heeft in de Martial Arts een groot aantal erkenningen en graden behaalt, bijv. in Escrima de 3e en in Kempo de 2e graad/dan.

In 1967 richtte hij de Budo Zirkel e.V. Kiel op waarin hij ook het Chinese Kung Fu opnam. In de Chinese buurten in de grote steden van Europa kwam hij met in contact.

In 1975 nodigde hij dan Leung Ting uit om naar Duitsland te komen. Sinds 1976 is Keith R. Kernspecht leider en cheftrainer van de Duitse en sinds1979 de leider van de Europese sectie van de Chinese dakorganisatie, de IWT(MA)A.

In 1986 groiede de EWTO tot de grootste martial art bond en werd als het ware marktleider in de rubriek zelf-verdediging. 1991 waren er al 1000 WT scholen in Europa. In 1996 verkreeg Dai-Sifu Kernspecht de Professor titel van de State University of Plovdiv, waar hij ook een leerstoel betreffende Martial Arts heeft.


De succesvolste leerling van grootmeester Leung Ting is een Europeaan

Met de 10e meestergraad in WingTsun is Kernspecht niet alleen de hoogste niet-Chinese meester maar op een na de hoogst gegradueerde WT-leraar ter wereld en de beste leerling van grootmeester Leung Ting.

In dienst van zijn Si-Fu grootmeester Leung Ting introduceerde hij WT in meer dan 15 Europese landen.

Meer dan 1000 gekwalificeerde opleiders en leraren helpen hem deze intelligente vechtkunst te verspreiden.

Een aantal van zijn leerlingen volgen Kernspecht al meer dan 20 jaar en geven zelf les, zodat hij volgens de regels en in overeenstemming met grootmeester Leung Ting de beste tot Sifu's heeft benoemd.

De volgende generatie binnen de EWTO is hiermee aanwezig. Hierdoor wordt Keith Kernspecht voor de nieuwe leerlingen van de Si-Fus (vaders) tot Si-Gung (grootvader).

[In 2003 verwerkelijkte hij zijn droom om het Leung Ting-systeem als officieel erkend universitair (Dr.) studievak te vestigen.]


Bron: "Wing Tsun Kuen"
Vertaling: Cora Andrae & Frank Schäfer Sifu