Een soort 'Mentale Bong'?


EEN ANDERE(?) VORM VAN BENADERING

Vijf jaar geleden, als ik met Simo in Zuid-Afrika was, maakte ik mijn tweede grotere - dat wil zeggen bewuste - ‘paradigmawisseling’ mee (de eerste was in 1992 na het nogal zware auto-ongeluk).
Opééns kregen heel wat dingen heel wat andere betekenissen voor me. Aanleiding tot deze standpuntwisseling was juist een (onnodig) meningverschil tussen mij en wat andere WT’er geheel in contrast tot de prachtige omgeving. Gekwetste trots en de een of andere misverstand dreigden het evenement voor mij te bederven.
Ik liep rond te piekeren en kon me slechts met moeite een ‘halt’ toeroepen.

Er waren tenslotte ook vrienden en leerlingen meegekomen naar Cape Town. Door al deze omstandigheden waren we echter ook aangemoedigd, de groep af en toe te verlaten om eigen ontdekkingstochten te maken. Vooral de gesprekken in het privé met delen van de bevolking heeft ons gefascineerd – en soms was het niet makkelijk om met aandacht ook naar de gruwelverhalen te blijven luisteren.
Niet op z'n laatst deze gesprekken lieten me nog eens over de eigen spanningssituaties nadenken. Zo gooide ik dus de hele belastende handel over boord en begon aan een emotionele herstart, die uiteindelijk de hele frustraties van de reis tot daar toe in een prachtige belevenis tot nu toe transfereerde. Uit deze ervaringen is dan onder andere de ‘CM/WT catechismus’ ontstaan.

In 2002 had ik dan de gelegenheid om te ervaren dat veel van mijn hogere ex-WT collega’s misschien de fysieke aspecten van de veelzijdige WT-motto’s kunnen toepassen; maar op het psychische gebied kon ik deze slechts zelden terugvinden. Er wordt gescheld, bedreigd, bedrogen en verondersteld, hard afgeketst en eveneens bruut overrompeld. Zijn daar nu echt WT principes in deze interactie te bespeuren?
(Of enige andere ‘waarden’?) Volgens mij eerder het tegengestelde…

Voor mij is CoreMunication de consequente verder ontwikkeling van WT op communicatief gebied. Om mij echter, zoals ik dat door WT ben gewend, ook op dit gebied met specifieke en relevante 'core'informatie te kunnen verzorgen, heb ik in het najaar van 2003 besloten serieus ‘bijlessen’ te nemen.
Hiervoor heb ik me dan voor een ‘rijkserkende’ Counselling studie (op HBO-niveau) ingeschreven. Ik poog om het normaliter goed drie jaar gedurende studie in een en half jaar af te kunnen ronden; dit in combinatie met de NTI, de SCN en de studie-/praktijkdagen op de Radboud Universiteit Nijmegen.

In maart 2005 was ik dan in staat om mijn diploma als 'Register Counsellor' te kunnen behalen; de studietijd verliep vrij soepel. Deze studie deed ik voor twee redenen: het vaak geëiste VWS-erkende papiertje (voor SCD) en de daaraan vastzittende specifieke ervaringen op intra- en interactief gebied (voor mezelf).
(Het was wel zeer veel werk - maar ik had er geen minuut spijt gehad van mijn beslissing; zeker nu waar ik de opleiding achter de rug heb - met ruim 650 A4 velletjes aan schriftelijke thuisopdrachten, rond 10.000 pagna's studiemateriaal, vijf (60 minuten) interviews op tape en acht best wel intensieve praktijkdagen zeker niet niets.)
In december 2005 heb ik de verkregen kans benut om een driedelige SCN vervolgopleiding af te ronden en in april 2006 kwam dan nog een optimaal passende ABvC bijscholing mee om de hoek kijken.

Bij de meeste professionele vakbonden wordt verwacht dat de aangesloten vakmensen bij de les blijven. Een diploma te behalen is immers pas het begin. Het oogt dan ook vreemd als deze attitude in de wereld van de martial art blijkbaar al te vaak wordt afgeketst. Met het behalen van een graad werd al gauw het eindpunt bepaalt alhoewel het eigenlijk een nieuw beginpunt is... En dan heb ik het nog niet eens over het onderwerp zelfpromotie. Ikzelf ben nu al 24 jaar aan het lesgeven en met mijn 6e PG zeker geen beginneling; maar zie ik me zelf dan als kant-en-klaar? Nee. Gelukkig kan ik ook in mijn eigen WT nog genoeg punten ontdekken die te verbeteren zijn en ik ben blij met mijn Si-Fu en mijn Si-Gung tenminste twee haast onuitputteljke bronnen te hebben - waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet ook van collega's nog iets kan opsteken. Kort, juist de diepte van het onderwerp WT kan me nog zoals op de eerste dag boeien en daar ben ik ontzettend blij om. Ik kan me amper voorstellen hoe het zou zijn zonder deze familiaire WT support, ook al was ik een authentieke 8e PG.

Desondanks voelde ik voor mijn eigen leven toch nog iets dat er ontbreekte, en deze ongedefineerde leegte probeerde ik er door CoreMunication te vullen en door mijn Counselling studie verder te professionaliseren.
Toen ik 2004 in Italië (met Simo’s afsluitende PG test) was, werd weer eens duidelijk hoezeer de toepassingen van het communicatief aspect ook van hogere WT’ers als wezenlijk wordt ervaren. Het 'interne concept', hetgeen ook mijn Si-Fu propageert, heeft blijkbaar nog niet bij al te velen door kunnen dringen.
En wie weet leer ik misschien (na Engels, Nederlands, Frans en een beetje Chinees) ja ook nog wat meer Italiaans; het staat - na Spaans - in ieder geval nog op mijn ‘Future learning list’...
Hoe dan ook, ik ben blij dat ik (voor mezelf dan) zo vroeg de tijden goed kon inschatten en er destijds blijkbaar de juiste beslissingen en maatregelen heb kunnen nemen.

Inmiddels kunnen me bepaalde nogal vreemd aandoende acties van voormalige leerlingen weinig meer storen. Dit heeft echter ook ermee te maken dat de NWTO inmiddels over een groter aantal professionals beschikt die hun eigen kaarwijtje met niveau kunnen regelen zonder dat ik me met alles zelf hoef te bemoeien (dit betekend echter geenszins dat ik nu alles zomaar pik, er blijven wel grenzen, ookal zijn ze inmiddels wat ruimer gevat). Bovendien vallen dit soort acties meestal op de veroorzaker terug en ze geven vanzelf een duidelijk beeld; zoals onlangs van de eigen(on)aardige visite in Heerlen. Maar mocht mijn support nodig zijn zal ik er wezen.

Dat mijn verhoogde communicatieve vaardigheden ook een constructief invloed op mijn eigen manier van lesgeven heeft genomen kan waarschijnlijk eveneens niet worden ontkend. Ook hier kan de NWTO leerling zonder meer wezenlijk van profiteren. Of, om bij deze gelegenheid grootmeester Bill Newman te citeren:
'De leraar IS er voor (en door) de leerling - en niet, zoals dat sommige misschien menen, andersom'!
Een (h)erkenning die voor de een of ander zeker zwaar in de magen zou kunnen liggen...

Juist in de wereld van de martial-arts wordt er soms veel gepraat - vaak echter zonder iets mee te zeggen. De woorden en daden lijken gewoon niet overeen te stemmen; en dan hebben we het nog niet over de gevoelens.
Sommige martial-artists praten dan wel eens vaker van 'zachtheid' maar blokken in de praktijk toch en anderen geven misschien lichamelijk weer wat meer mee maar blijven mentaal zo flexibel als beton.
Op zulke momenten vraag ik me dan meestal af: hebben 'hun' dan geen ‘mentale Bong’ in huis? SFS