MEMORIAM ANDREAS CHOI

 

10313550 293183587503050 4911394431650362614 n

 

Andreas Choi was sinds meer dan 41 jaar mijn allerbeste vriend. Hij was dit niet alleen in mijn kindsheidsdagen maar sinds mijn kindertijd!

Ik heb geen persoon ontmoet die een dergelijk rechtvaardigheidsgevoel in zijn levensprincipes heeft geïntegreerd als Andreas. Plichtgevoel en loyaliteit waren twee andere principes die voor hem heel belangrijk wares voor hem. Hij was een 'old-fashioned' Gentleman, bijzonder galant tegenover de dames en altijd behulpzaam voor alle.

Af en toe vroeg hij mij om de een of ander advies, echter niet voor hemzelf, nee, altijd voor een kennis of ook voor een gast van de 'Melody Line', zijn geliefde werkplaats...

De 'Melo' was het leven van Andreas. Als hij om 17:00 moest werken, ging hij er al om 11:00 naar toe, omdat het voor hem belangrijk was dat alles tip-top was zo gauw zijn dienst begon. Daardoor had hij voldoende de tijd om geheel – met hart en ziel – met de belangen van de musici bezig te kunnen zijn!

Andreas gunde iedereen alles, alleen tegenover zichzelf was hij een afbeeld van bescheidenheid. Wie hem slechts op bais van zijn kledij heeft beoordeelt, kon zich nogal snel vergissen. Andreas was geen vriend van modische dresscode restricties en zo lang het nog niet uit elkaar is gevallen 'was het ja nog goed'.

Ik was met hem samen in de 1e en de 11e klas en tussenin hebben we ook nooit de nauwe contact met elkaar verloren. 

1986 ben ik dan met met Petra naar Amsterdam verhuist en in 1988 war Andreas onze bruidsjonker. 1990 volgde ons mijn beste vriend naar Nederland, nadat hij zijn sein High School diploma had afgemaakt en zijn vervangend militaire dienst had verricht.

De oprichter van de 'Melody Line' (in het begin nog Polderweg- dan Beijersweg Studio), was een WT-leerling van mij, zo ontstond dan het contact van Andreas naar de muziekwereld toe, die voortaan die van hem was, tot aan zijn veel te vroeg overlijden.

Andreas had een vrij specifiek humor en ik herinner me dan ook dankbaar aan de talloze belevenissen die ik met hem samen mocht delen, in mijn kindsheid en ook als volwassener. Ik heb tot nu toe slechts twee keer een gat in mijn hoofd gehad, aan allebei had Andreas aandeel, echter nooit kwaadaardig, zo zijn we gewoon geweest.

Een van de high-lights was zeker onze gemeenschappelijke reis naar Zuid-Afrika. Als de omstandigheden zich hadden ontwikkeld zoals toen gepland, was Andreas zelfs met ons naar Kaapstad verhuist, zoals hij zijn familie meedeelde. Ondanks hij er absoluut geen vriend van de zon was, zo een vriend was hij!

Zijn goed hart heeft hij ook bewezen met 'Schattebout', zijn geliefde kat, die hij verwaarloost had geadopteerd en gezond heeft gepleegd, zij is nu bij ons in goede handen. En ook met zijn laatste heldendaad, het doneren van zijn organen aan behoeftige.

Alhoewel hij een tijdlang ook mijn WT leerling was, was hij een advocaat van geweldloosheid. Desondanks was hij moedig en kon vastberaden handelen, dat bezorgde hem dan ook een keertje een gebroken jeukbeen, nadat hij een inbreker, bij een voor hem onbekende woning, vreedzaam communicatief wou benaderen.

Een ander incident gebeurde toen hij zich vastberaden tijdens een overval op de Melody Line weigerde om het geld van de studio te overhandigen, terwijl hij nog andere waarschuwde om niet binnen te komen, hetgeen hem eveneens niet te verwaarlozen blessures heeft opgeleverd. Zelfs daarna bleef hij aan zijn principe van de geweldloze conflictbenadering vasthouden.

Al als kind was Andreas zo en zo heb ik hem dan ook de een of ander keer uit de problemen moeten helpen. Een keer had hij ruzie in het zwembad, ik stond achter Andreas en maakte een grimmig gelaatsuitdrukking en niet mis te interpreterende tekens met mijn vuist naar zijn tegenover toe, die het dan prefereerde zich commentaarloos terug te trekken. Stralend van trots draaide zich Andreas om naar mij, keek in mijn ogen en zei: „Zie je, Frank, gaat toch – en geheel zonder enkel geweld! Zeg ik toch, je hoeft je niet steeds maar te knokken... .“

De enige keer dat Andreas met de wet in aanraking kwam was bij een zakkencontrole in Amsterdam-Oost. Wegens een belachelijk minuscuul zakmesje kreeg hij een boete van 100,- Euro. Zijn bezwaar heeft hem dan nog een keer 100,- Euro gekost voor de advocaat, omdat het om een principiële kwestie ging had hij ook wel 1.000,- betaald, als het maar iets had opgeleverd.

Voor de rest was hij een paradigma voor betrouwbaarheid en sereniteit. Mensen die Andreas niet aanstonden negeerde hij simpelweg, voor zo ver het dus mogelijk was. In al die jaren is het me niet een keer gelukt om ook maar een enig keer serieus ruzie met hem te hebben – en dat wil bij mij wel wat betekenen... Hij sprak ook zo goed als nooit negatief van de (enkele) mensen met die hij een dispuut had, omdat hij hun gewoon negeerde.

De dood van Andreas heeft een diepe kloof achtergelaten in mijn leven, die tot mijn eigen overlijden ook niet meer dicht zal gaan. Maar ik ben blij met de eer om hem voor zo veel jaren als mijn beste vriend te hebben gehad en dat ik ook voor hem de beste vriend ben geweest.

Andreas, mijn vriend, we zien ons dan later weer, tot dan zal ik onuitsprekelijk missen!

 

R.I.P. Dreetje!